No politica στο ποδόσφαιρο: Μονόδρομος ή αυτοκτονία

Το θέμα της περασμένης εβδομάδας ήταν η δίκη και τελικά η πρωτόδικη καταδίκη της χρυσής αυγής ως εγκληματική οργάνωση. Αυτό τα επισκίασε όλα.

Μετά από όλα όσα έγιναν και την τεράστια κινητοποίηση του κόσμου , μου ήρθε στο μυαλό το πολυσυζητημένο no politica στο ποδόσφαιρο.

Αυτή η επιλογή έμοιαζε ως σανίδα σωτηρίας για να μην ξεσπάσει εμφύλιος ανάμεσα στους οργανωμένους της κάθε ομάδας.

Και πράγματι αυτό είχε μια βάση. Με το no politica εξασφαλίζεται η ηρεμία και η ενότητα στην κερκίδα και δεν έχουμε εστίες έντασης.

Εκτός αυτού σε ένα τμήμα του κόσμου υπάρχει διαδεδομένη η άποψη πως στον αθλητισμό πρέπει να ασχολούμαστε με τη ψυχαγωγία και τους αθλητές και όχι με άλλα θέματα.

Ακόμα , σε περίπτωση που οι οργανωμένοι αφεθούν να εκφραστούν ελεύθερα, τότε ελλοχεύει και ο κίνδυνος σποράς ρατσιστικών και φοβικών απόψεων, καθώς δε μπορείς να τους επιβάλλεις τι να πουν.

Στη συγκεκριμένη υπόθεση κάποιοι (προς τιμήν τους) τοποθετήθηκαν ανοιχτά , ενώ άλλοι δυστυχώς σιώπησαν εκκωφαντικά.

Οι οπαδοί πολλές φορές και λόγω της ηλικίας, αλλά και λόγω της σημερινής ανεργίας στρέφονται συχνά σε θέσεις που εκφράζουν την αγανάκτηση τους.

Τι θα γίνει λοιπόν αν λόγου χάρη κάποιοι αρχίζουν και προπαγανδίζουν υπέρ του Χίτλερ σε ένα γήπεδο;

Η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα έχει δοθεί από την ίδια τη γενέτειρα του, τη Γερμανία. Εκεί είχαν πολλά τέτοιου τύπου περιστατικά και κατάφεραν τελικά να τα αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά.

Φωτεινό παράδειγμα αποτελεί η πρώην ομάδα του Lewandowsky. Πράγματι ως και τη δεκαετία του 80 ή και του 90 στο Βεστφάλεν ακουγόταν συχνά συνθήματα που έμμεσα ή και άμεσα σχετίζονταν με το ναζισμό.

Πιο γνωστό από όλα είναι εκείνο που ακουγόταν στο ντέρμπι της κοιλάδας του Ρουρ με τη Σάλκε, όπου οι οπαδοί της Dortmund ειρωνεύονταν με χυδαίο τρόπο το ολοκαύτωμα Εβραίων από το Γκελζενκίρχεν.

Πως από κει φτάσαμε στο 2015-16 , όπου με πανό στο κίτρινο τείχος οι οργανωμένοι της Borussia ζητούσαν η χώρα τους να πάρει πρόσφυγες από τη Συρία;

Είναι απλό, όχι όμως και εύκολο. Σταδιακά γύρω στο 1990 κινήσεις συνδέσμων από πολλές ομάδες άρχισαν να έρχονται σε επαφή με σκοπό να δοθεί μια λύση στο πρόβλημα αυτό.

Τελικά , το αποτέλεσμα ήταν μια συμφωνία με τις διοικήσεις των ομάδων σύμφωνα με την οποία θα διοργανώνονταν εκδρομές για τους οπαδούς στα κολαστήρια του Άουσβιτς , του

Νταχάου και θα ακλουθούσε μια προσπάθεια περαιτέρω μόρφωσης των οπαδών σε θέματα ρατσισμού. Πράγματι έτσι κι έγινε.

Και σήμερα μια πόλη με βαθιές ναζιστικές ρίζες έχει καταφέρει να αφήσει το παρελθόν πίσω της και να αποτελεί φάρο και καθοδηγητή για μας τους υπολοίπους.

Το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου είναι αν μπορεί κάτι τέτοιο να γίνει στην Ελλάδα. Και γιατί να μην μπορεί είναι η απάντηση.

Σαν λαός έχουμε το μειονέκτημα να θεωρούμε πως κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια. Είναι γνωστό το ανέκδοτο που κυκλοφορεί σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Ότι από όλα τα μέρη της γης όλοι έρχονται για να μάθουν, ενώ οι Έλληνες έρχονται για να τα μάθουν όλα σε όλους.

Αν εδώ πας να κάνεις τέτοια προγράμματα ανοίγματος των οριζόντων στην καλύτερη η διοίκηση θα εισπράξει την καχυποψία . Στην χειρότερη…

Πάντως ξαναλέω υπάρχουν μεγάλοι σύνδεσμοι ομάδων που τοποθετήθηκαν , συνεπώς δεν είναι όλοι το ίδιο. Το θέμα είναι πως πείθεις κάποιον που νομίζει ότι θα του πάρουν τη δουλειά οι μετανάστες ή ότι όλα τα δεινά του κόσμου αυτού είναι σχεδιασμένα από κάποια σκοτεινή δύναμη, να συμμετάσχει σε προγράμματα ανάλογα με αυτά που πήγαν οι οπαδοί της Dortmund.

Δε ξέρω είναι η απάντηση. Αξίζει όμως μια προσπάθεια, γιατί είναι κρίμα. Είναι κρίμα παιδιά που προέρχονται από χαμηλά όπως οι περισσότεροι από μας να προωθούν απόψεις που στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τα ψηλά , τα πολύ ψηλά….

Η επιλογή του no politica απεδείχθη εσφαλμένη, απολύτως εσφαλμένη . Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο 90 λεπτά αγώνα. Οφείλει να περνάει και μηνύματα.

Με καλύπτει απόλυτα η φράση του Σάββα Κωφίδη : φανταστείτε τι θα γινόταν αν ο Messi και ο Ronaldo αντί να διαφημίζουν πατατάκια, μιλούσαν για τον πόλεμο στη Συρία.

Φανταστείτε…

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΩΤΙΟΥ