Χαμένοι από χέρι…

Χαμένοι από χέρι...

Η ψυχή του Τίγρη…

Ένα απ’ τα χειρότερα μαρτύρια είναι το γδάρσιμο. Σε συνθήκες ανθρώπινης αποκτήνωσης, αυτό συμβαίνει συνήθως σε πολέμους. Πιο πολύ σε εμφύλιους. Ο χειρότερος, ο βασανιστικότερος θάνατος, λένε και έτσι είναι. Αμέσως μετά ακολουθεί η ασφυξία, ο πνιγμός. Γίνεται κτήνος ο άνθρωπος. Συνήθως το κάνει για τα κέρδη, τα οικονομικά ωφέλη.

“Ποιο το όφελός σου, άνθρωπέ μου, να κερδίσεις τον κόσμο όλο, αλλά να χάσεις την ψυχή σου;”Κατά Ματθαίον

Ads

Το πρόσκαιρο, το εφήμερο πάντα γοητεύει. Τα λεφτά, η περιουσία, ο θησαυρός, κοσμήματα, γούνες. Πριν ο άνθρωπος βασανίσει άνθρωπο έχει εξασκηθεί στα ζώα. Γδάρσιμο, βασανιστήριο, κέρδος.

Η γούνα της αλεπούς αξίζει περισσότερο απ’ τον θάνατό της. Τόσο περισσότερο που χάνει την ίδια την ψυχή του ο βασανιστής του ζώου, ο δήμιός του, που το βλέπει να ξεψυχά ζωντανό και αδιαφορεί.

Λένε πως, παλιά, στον κόσμο των ζώων, όταν έβγαιναν οι αλεπούδες για τροφή, βρίσκονταν σε κάποιο ξέφωτο και έδιναν… “Ραντεβού στα γουναράδικα”, φράση που είχε υιοθετήσει ο Άρης Βελουχιώτης. “Καλή αντάμωση” εκεί που, σίγουρα, θα πάμε γδαρμένοι έλεγε στους συντρόφους του.

Γραμμένη απ’ τα πριν η μοίρα του αντάρτη, του “πολεμιστή του βουνού”, σαν τα πλάσματά του, τις αλεπούδες με τις όμορφες γούνες, τα τσακάλια και τα κουνάβια που προξενούσαν κακό. Γδάρσιμο και κρέμασμα, για παραδειγματισμό, για να “βλέπουν” τα άλλα, μπορεί και για εξαγνισμό.

Δεν είναι πολιτική η σημερινή, μετά από καιρό, τοποθέτησή μου, παρά μόνο φιλοσοφική. Μια ακραία μορφή ανάλυσης κάποιων καθημερινών, φαινομενικά ασήμαντων, γεγονότων, που καταδεικνύουν νοοτροπία. “Έξω απ’ το μαντρί σε τρώει ο λύκος”, λένε, π.χ. θέλοντας να προτρέψουν να ακολουθήσεις την σειρά, το σωστό, όπως κάνουν όλοι. Καμιά φορά,σε τρώει και ο… Τίγρης, βέβαια, όπως συνέβη την Τετάρτη που πέρασε.

Βραδάκι, γύρω στις 19:15 που άνοιξε η όρεξη του “θηρίου”, στο ημίχρονο περίπου! Άγριος θηρευτής η τίγρης, σκληρός, ωμός, αιμοσταγής, ακολουθεί της φύσης τις προσταγές. Θέλει να φάει και να ταΐσει τα μικρά της. Δεν λυπάται. Έτσι μαθαίνουν και αυτά, μεγαλώνοντας. Ο κύκλος της επιβίωσης! Έχει ψυχή και το ζώο και η τίγρη. Ο Τίγρης… δύσκολα, όχι πια. Την έχει χάσει προ πολλού, στον βωμό του κέρδους, με κάθε κόστος!

 

… και ο θάνατος της αλεπούς!

 

Για τους καφενόβιους, τους παλιούς ταβλαδόρους, το δικάπακο εξάπορτο (μόνο σε πόρτες και πλακωτό) είναι αυτό που σφίγγει τον κλοιό γύρω απ’ τον αντίπαλο, που τον “τρώει” αργά και βασανιστικά, που τον γδέρνει, που τον στριμώχνει όπως το ζώο στην φωλιά του και την κάνει, πολλές φορές, μέχρι και να γίνει ο τάφος του.

Αυτό όλο, καθόλου τυχαία, ονομάζεται και ως “ο θάνατος της αλεπούς”, απ’ τους σοφούς των καφενείων. Τι γίνεται, όμως, αν το ζώο δεν κάθεται να φαγωθεί, αν τρέχει γρήγορα, αν ο παίχτης είναι (και) τυχερός;

“Τα φέραμ’ από δω, τα φέραμ’ από κει, άντε ξανά τα ίδια, τα ίδι’ απ’ την αρχή…”, έλεγαν οι Κατσιμιχαίοι και συνέχιζαν “…έτσι όπως παίξαμε και οι 2 με ζάρια πειραγμένα”!

Εδώ τα ζάρια τα πειράζει μόνο ο ένας, πάντα ο ίδιος. Ο δεύτερος παίζει, αναγκαστικά, δεν μπορεί κι αλλιώς. Μπαρμπουτιέρα του δρόμου, σκαλισμένο ζάρι στην γωνία, τρύπα και μέσα υδράργυρος. Με το κατάλληλο πέταγμα, άδειασμα του “κορόιδου” ή του τυχερού. “Από δω μέσα θα φύγεις ξεβράκωτος… τέλος, ταπής”, νόμοι άλλοι, της νύχτας.

Θα μιλήσουμε για την “πρέζα” του τζόγου, κάποια στιγμή, δεν είναι της παρούσης. Τώρα μιλάμε για αρπαγή, για κέρδος, για απληστία, για το παιχνίδι… αλλιώς!

Τρίβαμε τα μάτια μας για 45+1 λεπτά. Η καλή μας τύχη, στην κακή μας μέρα και ο τίμιος, κατά πως φαίνονταν, Πορτογάλος. Άντε, λίγο συμμάζεμα στο 2ο και όλα γίνονται. Αγχώνονται οι άλλοι, γκολ έχουμε. Αυτός παραάργησε να βγει.

Τους έμπερους καφενόβιους τους έζωσαν τα φίδια, αμέσως. “Βρε λες;;; Μπα…”. Να σκαλίζεται κάνα κόκκαλο; Να πέφτει λίγο μασαζάκι για χαλάρωμα; “Δεν θα μασήσει από μαγκιές αυτός. Θα βγει και θα παίξει 200% υπέρ μας αν τον κάνει ο άλλος μαγκιά”, είπε ο κυρ Γιάννης. Έχει την ελπίδα μέσα του, σχεδόν πάντα, ο άνθρωπος πως θα αλλάξουν τα πράγματα. Λίγη δικαιοσύνη ζητάει, μέχρι εκεί. Μάταια.

Τα κόκκινα μάγουλα απ’ την αγωνία της “έντονης διαφωνίας και διαπληκτισμού των παραγόντων των δύο ομάδων” , όπως σοφά (παρα)πληροφορούσε το κανάλι και που τον έκαναν να εγκλωβιστεί σχεδόν μισή ώρα μέσα, πρόδιδαν ντροπή, ενοχή και λίγο φόβο. Το… μασάζ έπιασε τόπο, το “χέρι”.

Χαμένοι από χέρι, που λένε. Γύρω στο 48′ ο πεινασμένος Τίγρης έτρωγε το θύμα του, ο παλιάς κοπής μπαρμπουτιέρης έστηνε τον παίχτη και αυτός έφευγε ρέστος, όμως όχι νεκρός. Είχε ακόμα ψυχή μέσα του. Κλείνοντας την πόρτα, κοίταξε μέσα και είπε:

 

“Καλή αντάμωση. Σύντομα…”!

 

Υπό τους ήχους του…

ΥΓ Μια ζωή όλο Άρης…

Κίτρινο Βέλος

KΙΤΡΙΝΟ ΒΕΛΟΣ
Latest posts by KΙΤΡΙΝΟ ΒΕΛΟΣ (see all)
ads