Κάτι που κυλάει…

Ο χρόνος που τρέχει

Μια απ’ τις γνωστές διατυπώσεις της “θεωρίας του χάους” λέει πως: “Αν μια πεταλούδα κουνήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει τυφώνα στην Κίνα”!

Χάος:

Όταν το παρόν καθορίζει το μέλλον, αλλά η προσέγγιση του παρόντος δεν προσδιορίζει κατά προσέγγιση το μέλλον.

(όπως διατύπωσε ο Έντουαρντ Λόρεντζ)

Αυτά λένε οι μεγάλοι μελετητές, οικονομολόγοι, μετεωρολόγοι και διάφοροι ειδικοί, πράγμα που εγώ δεν είμαι. Ειδική μπορεί να είναι η μία μου αδερφή, ως μεταπτυχιακή Φυσικός, αλλά αν την βάλω στο παρόν άρθρο και την λογική μου, σίγουρα θα την… χαώσω, γι’ αυτό πάω παρακάτω, μετά την μικρή αυτή εισαγωγή.

Το παραπάνω, γνωστό και ως “Φαινόμενο της πεταλούδας”, έρχεται στις μέρες μας να αντικατασταθεί απ’ το “Φαινόμενο του παγκολίνο”, ζώο που εικάζεται ότι μασουλούσε ένας Κινέζος, κάπου σε μια υπαίθρια αγορά της (διάσημης, πλέον, στο ευρύ κοινό) Γουχάν και μέσω του οποίου πέρασε ο ιός στους γύρω του, αρχικά, πριν αρχίσει να ταξιδεύει σε κάθε γνωστή και άγνωστη γωνιά της Γης και να σκορπάει τον φόβο, τον τρόμο, τον πανικό (κατά σειρά) και τον θάνατο.

Πριν πάμε την σκέψη μας και τα γεγονότα ένα βήμα παρακάτω, να πούμε πως η Γουχάν έχει περίπου 10 εκατομμύρια κατοίκους και ανοίκει στην επαρχία Χουπέι, των 57 περίπου εκατομμυρίων ανθρώπων!

Να πούμε, επίσης, παίζοντας με τις λέξεις, όσο μας το επιτρέπει αυτό η γύρω τραγωδία, πως στο (ασήμαντο για τους πολλούς, αλλά σημαντικό για μένα) χωριό μου, κάπου στην Πίνδο, όταν βήχει κάποιος λέμε πως αυτός “γκουχάει”, λέξη προφανώς βγαλμένη εμπειρικά απ’ το “γκουχ” και στους πολλούς λέμε “γκουχάν”. Πεταλούδες και παγκολίνοι κινούνται…

Πριν μια βδομάδα και κάτι, το καυτό θέμα στον εδώ μικρόκοσμό μας ήταν το γιατί φεύγει ο Βέλεθ και πόσο μαλακή ή όχι ήταν η δύναμη που άσκησε ο “Τίργης”, με ζούλιγμα αυτών, στα γεννητικά όργανα του Πορτογάλου επόπτη στο ημίχρονο του Α.Ε.Κ. – Άρης, στον ημιτελικό του Ο.Α.Κ.Α. Τουλάχιστον, για κάτι τέτοιο ετοίμαζα να γράψω, σε συνεννόηση με τον Χρήστο.

Στον μεγαλόκοσμο, παραδίπλα, ασχολιόταν όλοι με Τσάμπιονς Λιγκ, Γιουρόπα Λιγκ, προκρίσεις, γκολ, πλέι οφ, πλέι άουτ και τα λοιπά. Ουδείς, σχεδόν, δεν φαντάζονταν τι θα επακολουθούσε και πόσο μακρινές αναμνήσεις θα ήταν όλα αυτά. Μια απόδειξη της σχετικότητας του χρόνου, όλο αυτό, όπως διατύπωσε άλλος επιστήμονας!

Μια τέτοια μεταβολή δεν θα μπορούσε με τίποτα να την κάνει “το φάγωμα μιας νυχτερίδας” από πάγκο λαϊκής της ίδιας περιοχής ή η πρόσμιξη κάτι από νυχτερίδα στον ήδη υπάρχοντα ιό του SARS σε τριγύρω εργαστήρια, όπως αναφέρουν μακρινά βιβλία και κοντινά βίντεο που, λίγο πολύ, όλοι έχουμε διαβάσει και δει. Το γιατί, θα το εξηγήσει το έμπειρο ποδοσφαιρικό μάτι και μυαλό μου, λίγο παρακάτω.

 

Ο χρόνος που κυλάει

Στην εποχή της αστραπιαίας μετάδοσης της πληροφορίας, θα ήταν αδύνατον να διανοηθεί κάποιος πως κάτι τόσο μικρό και ασήμαντο, όπως ένα μικρόβιο ή ιός θα κάτσει να παρατηρεί τα γεγονότα από μακριά και δεν θα κάνει κι αυτό σουλάτσο στον πλανήτη, σαν τον περίεργο παππού του καφενείου, που πάει πάνω από άλλους δύο που παίζουν τάβλι, κάνοντας υποδείξεις, μάλιστα.

Ο “κορωνοϊός convid”, που τον ξέρει και έχει άποψη γι’ αυτόν ο γιατρός απόφοιτος του Χάρβαρντ και του Ίτον, εγώ ο οπαδός, ο 4,5 χρονών γιος μου, ο φίλος ο Νίκος ο ταρίφας και μόνο όσοι έχουν αποσυρθεί απ’ τα εγκόσμια και ασκητεύουν σε σπηλιές βράχων και σε ερήμους δεν μιλάν γι’ αυτόν, έκανε το πέταγμα του θανάτου και είναι αδιάκριτος σαν τον παραπάνω παππού. Για την ακρίβεια και μέχρι νεωτέρας, με αυτήν την ηλικία “φλερτάρει” και έχει την ίδια περιέργεια, την αδιάκριτη. Καθήλωσε την οικουμένη, σταμάτησε κάθε δραστηριότητα στον πλανήτη, μας έφερε να ξαναζούμε κοντά με τους (πολύ) δικούς μας! Καλά και κακά. Όπως το δει κανείς!

Γράφω ξημερώνοντας Κυριακή, 22 Μαρτίου και λογικά, όλο και κάποια στοιχηματική εταιρεία θα έχει ως επιλογή την καθολική απαγόρευση κυκλοφορίας και εδώ, στην Ελλάδα, όπως ήδη γίνεται αλλού ανά τον κόσμο. Θεωρώ πως η Δευτέρα, 24 του μήνα, θα είναι η “πρώτη αγωνιστική κεκλεισμένων των θυρών”, μιλώντας καθαρά με όρους ποδοσφαιρικής τιμωρίας που έχουμε ζήσει σε όλες τις ομάδες, λίγο πολύ και που εμένα με γυρνάει στο μακρινό 2006 και τις εννιά (9) σερί αγωνιστικές με κλεισμένο το Χαριλάου, 9 σερί ματς χωρίς Άρη!

Ρισκάρω να πω πως το ρεκόρ “σερί 9” θα σπάσει πολύ άνετα. Ελπίζω να σταματήσει σχετικά γρήγορα. Παίζω με ημερομηνία και λέω πως 25 Απριλίου θα γίνει αυτό. Πείτε το διαίσθηση, κατά προσέγγιση, στα χρόνια του χάους…

Μεγαλωμένος στην δεκαετία του 80, γεγονότα όπως “Το Τσέρνομπιλ”, “Η πτώση του τείχους του Βερολίνου”, ” Ο πόλεμος του κόλπου”, “Ο πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία”, “Οι δίδυμοι πύργοι” ήταν αυτά που, κατά σειρά ανάμεσα σε μύρια όσα μικρότερα, κύλησαν τα εφηβικά και κατοπινά μου χρόνια.

Όσο σημαντικά και να υπήρξαν τα “χρηματιστήρια” με τα λοιπά εντός των τειχών σκάνδαλα, όσο έντονο και να ήταν το ποδοσφαιρικό θαύμα θαυμάτων του Γιούρο του 2004, όσο τρελά κι αν άλλαξε τον πλανήτη το ντόμινο που ακολούθησε τα γεγονότα του 2008 και την παγκόσμια κατάρρευση “οίκων” και λοιπών μπουρδέλων μοντέρνου τρόπου ζωής.

Πάντα θα είναι χαραγμένα στο μυαλό μου τα σκοτεινά πρωινά που ξυπνούσα για να πάω στο σχολείο, αρχές δεκαετίας 90 με ανοιχτές τηλεοράσεις και σκουντ και πάτριοτ να σφυρίζουν σαν βεγγαλικά.

Πάντα θα θυμάμαι την φιγούρα ενός αεροπλάνου να πλαγιάζει και να καρφώνεται στον έναν απ’ τους δύο πύργους της (σύγχρονης, οικονομικής) “Βαβέλ” και λογικά, σημείο αναφοράς για το σήμερα θα γίνει ένα ταπεινό ζωάκι, που τρώει τερμίτες και μυρμήγκια. Οι στιγμές που “ξαναφτιάχνεται” ο κόσμος!

Ο παγκολίνος είναι σαν εσένα κι εμένα, θυλαστικό, μοναχικό! Ειρωνεία, ε;

Συναντιέται μονάχα για να αναπαραχθεί. Συνήθως, γίνεται θύμα παράνομου εμπορίου και κινδυνεύει με εξαφάνιση. Μοιάζουμε πολύ!

Ακόμα και η μπάλα, που γι’ αυτήν είχα σκοπό να γράψω όταν ξεκίνησα και που σταμάτησε σε κάθε τόπο να παίζεται, μοιάζει με το συμπαθητικό αυτό ζωάκι. Το όνομά του προέρχεται απ’ το μαλαισιανό “πενγουλίν”, που πάει να πει… “κάτι που κυλάει”!

Ακούγοντας…

Συνεχίζεται…

 

 

KΙΤΡΙΝΟ ΒΕΛΟΣ
Latest posts by KΙΤΡΙΝΟ ΒΕΛΟΣ (see all)