Ισοκράτης : “Ἓλληνές εἰσι οἱ μετέχοντες τῆς ελληνικῆς παιδείας..”

“Ἓλληνές εἰσι οἱ μετέχοντες τῆς ελληνικῆς παιδείας..”


Δεν θα μπω σε μια διαδικασία να σχολιάσω τα όσα εμετικά γράφτηκαν τις τελευταίες ώρες για τον Γιάννη Αντετοκουμπο καθώς δεν θέλω να συνεχίσω να λερώνω την μόρφωση και την αισθητική μου με τέτοιες λέξεις κ’ σκέψεις.
Υπενθυμίζω μια μικρή λεπτομέρεια αρχικά πως αυτό το παιδί όταν καρφώνει με τους Μπακς ο σπικερ δεν τον αποκαλεί Τζον αλλά Γιάννη… Γιάννη αγαπητοί μου φίλοι… Ως Γιάννης έφυγε για το NBA και Γιάννης παρέμεινε.
Από εκεί και πέρα απλά αυτόεπιβεβαιωθηκα γύρω από τις θεωρίες του ρατσισμού και του κοινωνικού αυτοματισμού που ισχύουν σε όλες τις εποχές και δεν έχουν να κάνουν με την πανεπιστημιακη μόρφωση η’ την κοινωνική θέση αλλά με τον ίδιο τον χαρακτήρα, τον φανατισμό, την προκατάληψη αλλά και την ψυχική καλλιέργεια.
Πολλοί θα τρέξουμε να υπερασπιστουμε τον Γιάννη για αυτήν την άλλη μια ακόμα ρατσιστική επίθεση που δέχθηκε, αλλά έστω και μια φορά ας αναρωτηθούμε μέσα μας για το που, το γιατί και το πως τέτοιοι άνθρωποι που μπορούν να αποκαλούνται “Καθηγητές” πάρα μόνο στο βιογραφικό τους σημείωμα, βρίσκουν πάντα θέση στον μεγάλο οργανισμό της Παιδείας και στην δημόσια ζωή γενικότερα…;;;
Μήπως αυτοί οι άνθρωποι με την έκδηλη φασίζουσα συμπεριφορά και αντίληψη που ούτε την μη ορθότητα των απόψεων τους δεν έχουν το θάρρος να υπερασπιστουν και κλείνουν τους λογαριασμούς τους στα Social Media, αποτελούν τον κρυμμένο κακό μας εαυτό;;; Την φιλοσοφία γύρω από την κατσίκα του γείτονα, την αντίληψη ότι όποιος φτάνει κάπου από το απόλυτο 0 πρέπει κοινωνικά να κανιβαλιζεται;;;
Και αυτοί οι άνθρωποι να κατέχουν καίριες θέσεις στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και να τους εμπιστευομαστε την ευφυΐα, τον χαρακτήρα, το αξιακο σύστημα και τον χαρακτήρα των παιδιών μας;;;
Οι βασικές αρχές του ρατσισμού παραμένουν ακόμα οι ίδιες…
Έρχεται πρώτα για τους άλλους και μετά για εσένα, γιατί αργά ή γρήγορα θα χτυπήσει και την δική σου πόρτα όταν θεωρήσουν πως και εσύ πλέον είσαι περιττός…

Ακολούθησε μας εδώ στο facebook

ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΑΠΑΔΗΣ