Η καταστροφή του μπάσκετ…

Σεφτέ έκανε η Euroleague τη προηγούμενη εβδομάδα με αρκετά ενδιαφέροντα παιχνίδια. Και πάλι από ότι φαίνεται η λίγκα θα ‘ναι ανταγωνιστική .

Η Euroleague σαφώς υστερεί έναντι του NBA σε θέαμα , αλλά υπερτερεί στο ότι έχει suspense σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς και όχι μόνο στα play offs.

 Είναι νωρίς ακόμα να κάνουμε οποιαδήποτε ανάλυση για τις ομάδες από την πρώτη αγωνιστική. Το θέμα του κειμένου είναι πιο γενικό , ίσως όμως είναι και πιο ουσιαστικό.

Το ζήτημα είναι κατά πόσο βοηθά αυτή η κλειστή λίγκα (αλλά και οι άλλες δύο διοργανώσεις που πάνω κάτω έχουν υιοθετήσει το ίδιο μοντέλο) στην συνολική ανάδειξη του Ευρωπαϊκού μπάσκετ.

 Κατά τη γνώμη μου η κίνηση αυτή προσέδωσε μεν κάποια θετικά , ωστόσο τα αρνητικά στοιχεία είναι περισσότερα.

 Πλέον, με αυτό το σύστημα που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια, δηλαδή με τις ομάδες να εξασφαλίζουν συμμετοχή ανεξαρτήτως της πορείας τους στα πρωταθλήματα τους σαφώς δημιουργείται μια ελίτ ομάδων υψηλού επιπέδου.

 Ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος και δε μπορείς να είσαι βέβαιος για τον τελικό νικητή οποιουδήποτε αγώνα. Έχουμε πια αποφύγει τις παλιές πρώτες φάσεις όπου στους αρχικούς ομίλους υπήρχαν ομάδες-σάκοι του μποξ.

Ακόμα , όπως ειπώθηκε και πριν υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για το ποιος θα μπει στην οκτάδα καθώς, συνήθως πολλές ομάδες από το 6-12 είναι ισοδύναμες.

 Ωστόσο, η επιλογή αυτή του Jordi Bertomeu να αλλάξει τα κριτήρια εισόδου στην διοργάνωση έβαλε πρακτικά ταφόπλακα στο πρεστίζ των εθνικών πρωταθλημάτων.

Και αυτό γιατί εκτός από τον πρωταθλητή και τη μάχη της παραμονής επί του πρακτέου καμία άλλη θέση δεν έχει κάποια αξία.

 Στην Ελλάδα για παράδειγμα παλαιότερα η τρίτη θέση χάριζε το χρυσό εισιτήριο για τη Euroleague .Αυτό έδινε στις ομάδες κίνητρο και κυρίως έδινε κίνητρο στους επενδυτές να βάλουν τα λεφτά τους στο μπάσκετ.

 Κάπως έτσι τα πρωταθλήματα ανέβαιναν επίπεδο και ο κόσμος πήγαινε γήπεδο έχοντας μια προοπτική μπροστά του.

 Τώρα πια τα πρωταθλήματα τείνουν τα απαξιωθούν πλήρως. Το δικό μας σχεδόν κάθε χρόνο αλλάζει τηλεοπτική στέγη.

 Σκεφτείτε πως αν η θέση στο πρωτάθλημα επηρέαζε τη συμμετοχή στη Euroleague τότε ο Ολυμπιακός δε θα έφευγε ελαφρά τη καρδία να πάει στην Α2 .

Το ξέρω πως στην ελίτ που παίρνει τις αποφάσεις αυτά μπορεί να φαντάζουν γραφικά, γελοία και ξεπερασμένα.

 Σου λέει εγώ έφτιαξα την πιο ανταγωνιστική λίγκα του πλανήτη. Ναι αλλά με τι κόστος;

Το μπάσκετ δεν είναι μόνο το υψηλό επίπεδο. Είναι και η ομάδα της γειτονιάς ή του χωριού και από κει η τοπική μεγάλη ομάδα που πρωταγωνιστεί στις πρώτες κατηγορίες. Αν όλο αυτό το απαξιώσεις πλήρως , τότε απαξιώνεις και την ουσία του αθλήματος.

Όσο για τις άλλες δύο διοργανώσεις που υπάρχουν; Εντάξει καλό είναι που δίνουν την ευκαιρία και σε άλλους να πρωταγωνιστήσουν. Νομίζω πως το Eurocup πάντα υπερτερεί σε ποιότητα έναντι του BCL , το οποίο όμως προσφέρει μεγαλύτερα οικονομικά κίνητρα για τις ομάδες.

Όπως και να ‘χει συνεχίζω να υποστηρίζω πως ο κορμός του αθλήματος εδώ και δεκαετίες είναι τα εθνικά πρωταθλήματα και αυτό κακώς και ατυχώς άλλαξε σε μια νύχτα. Εκτιμώ πως σε βάθος χρόνου θα προξενήσει ζημιά στο άθλημα ( ήδη έχει αφήσει χαρακιές) και θα απομακρύνει τις τοπικές κοινωνίες από αυτό.

Η Ευρώπη δεν είναι Αμερική για να φτιάξεις ένα δεύτερο NBA, έχει άλλη κουλτούρα και διαφορετικό τρόπο σκέψης. Ελπίζω να βγω ψεύτης και η γενικευμένη απαξίωση του αθλήματος να αποδειχθεί απλά μια ανεκπλήρωτη προφητεία.

Ακολούθησε μας εδώ στο Facebook

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΩΤΙΟΥ